Στα μέσα του μήνα, στο φόρτε της κινητοποίησης,  ένα τρίτο των βενζινάδικων ήταν άδεια και τρία εκατομμύρια πολιτών διαδήλωναν κάθε τέσσερις μέρες. Εκατοντάδες λύκεια ήταν υπό κατάληψη, η πρόσβαση σε λιμάνια, σταθμούς και αεροδρόμια έκλεινε κατά τακτά διαστήματα.

Κυλιόμενες απεργίες εμπόδιζαν την κανονική λειτουργία δημόσιων υπηρεσιών (εφορίες, δήμοι, σχολεία, πανεπιστήμια) αλλά και στρατηγικών ιδιωτικών τομέων (διυλιστήρια, μεταφορές, ενέργεια). Σοβαρά επεισόδια  μεταξύ αστυνομίας και μαθητών κατέληγαν συχνά σε σκηνές αστικής βίας που θύμιζαν μικρογραφία των Δεκεμβριανών.

Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι η αίσθηση της κανονικότητας  για εκατομμύρια Γάλλους πήγε περίπατο. Περπατώντας στους δρόμους μιας χαμένης επαρχιώτικης γειτονιάς κάποιος μπορούσε να συναντήσει μια ομάδα συνδικαλιστών με αυτοκόλλητα της CGT να βαδίζουν προς άγνωστο προορισμό με αποφασιστικό βήμα σαν να είχαν μια μεγάλης σημασίας αποστολή να εκτελέσουν.

Στις παρυφές του Παρισιού, στη μέση μιας αχανούς βιομηχανικής ζώνης κάποιος μπορούσε να συναντήσει ένα μείγμα αντικαπιταλιστών,  συνταξιούχων, μαθητών και εργατών να τρώνε σάντουιτς με λουκάνικα μπροστά στην μπλοκαρισμένη είσοδο μια αποθήκης καυσίμων.

Στα ραντεβού για τα μπλοκαρίσματα στις πέντε το πρωί βρίσκονταν άνθρωποι διαφορετικοί αλλά αποφασισμένοι. Στοίβες από σκουπιδοντενεκέδες και καρέκλες εμπόδιζαν την είσοδο σε δημόσιες υπηρεσίες και σχολεία.

Το κίνημα κατάφερε,  το πιο δύσκολο, να παρεισφρήσει στην καθημερινότητα της « σιωπηλής πλειοψηφίας », να αγγίξει και τους πιο αδιάφορους « ψηφοφόρους » ρωτώντας τους τη μόνη ερώτηση που αξίζει να ρωτηθεί: ποιο μέλλον θέλεις για σένα και τα παιδιά σου;

Η συνταξιοδοτική απορρύθμιση του Σαρκοζύ δεν ήταν παρά η αφορμή. Σαφώς και πρόκειται περί καθαρά ταξικής επιλογής για αύξηση των ορίων ηλικίας, από την οποία θα πληγούν κυρίως  εργάτες και μισθωτοί με χαμηλή μόρφωση που μπήκαν νωρίς στην αγορά εργασίας,  γυναίκες και νέοι με τις ασυνεχείς και επισφαλείς καριέρες.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το συγκεκριμένο μέτρο δεν ήταν παρά η αφορμή για την έκφραση μιας μαζικής οργής, μιας ολικής αντίθεσης στην κατεύθυνση που παίρνει η γαλλική κοινωνία. Μια κοινωνία που οικοδομήθηκε πάνω στο –  ίσως ψευδεπίγραφο – ιδεώδες της κοινωνικής αλληλεγγύης και  του συλλογικού πεπρωμένου και η οποία βρίσκεται εδώ και χρόνια υπό τον ζυγό της πιο στυγνής ολιγαρχίας.

Πολιτικός οπορτουνισμός, αναλγησία, προπαγάνδα και χειραγώγηση είναι η πραγματικότητα της δημόσιας σφαίρας στη χώρα. Κοινωνική αδικία, ρατσισμός, ψυχολογική βία, φάσμα φτώχειας ή τουλάχιστον κοινωνικού υποβιβασμού είναι η καθημερινότητα των εργαζόμενων που υπομένουν τις « μεταρρυθμίσεις ». Προκλητικός πλούτος, κυνισμός, νεποτισμός και θέαμα ο κόσμος της Σαρκοζικής ολιγαρχίας και των συμμάχων της.

Μετά την ψήφιση του συνταξιοδοτικού και τις τελευταίες προγραμματισμένες κινητοποιήσεις το πιο πιθανό είναι το μαζικό κίνημα να σβήσει. Οι εκλογές είναι σε ενάμιση χρόνο, η κυβέρνηση θα υπενθυμίσει την δημοκρατική νομιμοποίηση της,  τα αφεντικά θα προτάξουν το « κόστος για την οικονομία και τον τουρισμό », τα κυρίαρχα ΜΜΕ θα επωμιστούν πάλι το ρόλο του μαντρόσκυλου που είχαν αναγκαστικά αποτινάξει έστω και λίγο υπό την πίεση του κινήματος.

Και τώρα τι; Μήπως ο Οκτώβρης δεν ήταν παρά ένα, λαμπερό, επεισόδιο της γαλλικής « μυθολογίας του κοινωνικού κινήματος », σουβενίρ και φολκλόρ χωρίς αντίκτυπο. Μπορεί και να ήταν.

Υπάρχει όμως ένα πεπραγμένο. Τα συνδικάτα ξέρουν ότι δεν μπορούν πια να υπολογίζουν σε κοινωνικούς συμβιβασμούς για να νομιμοποιηθούν. Οι πλατιές μάζες των εργαζομένων που ψήφισαν τον Σαρκοζύ πριν από τρία χρόνια ξέρουν ότι το όραμα του πλουτισμού μέσα από τη δουλειά που τους έταξε ήταν ψεύτικο. Οι καλοπροαίρετοι της ιντελιντζένσιας ξέρουν πια ότι χρειάζεται ρηξικέλευθος λόγος και σκέψη κριτική για να μη χαθεί το τελευταίο ίχνος της κοινωνικής νομιμοποίησης του ρόλου τους. Οι ρεφορμιστές κατάλαβαν ότι κι αν κερδίσουν την εξουσία όλα αυτά θα τα βρουν μπροστά τους.

Μπορεί λοιπόν ο γαλλικός Οκτώβρης να γίνει απαρχή για αντίσταση. Όχι της τσαμπουκαλεμένης πλην όμως ρηχής και σπασμωδικής εκδοχής της, αλλά της άλλης. Της θεωρητικά στιβαρής και πρακτικά αποφασισμένης και οργανωμένης αντίστασης σε καθημερινή βάση.

Και ίσως στο τέλος να έρθει και η « εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης » που τόσο επιτακτικά απαιτούν από την Αριστερά οι τηλεοπτικοί αστέρες .  Από τα κάτω των κοινωνικών διεργασιών κι όχι από τα πάνω των σοφιστικέ γραφείων του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Το μέλλον για τον Ζίζεκ είναι αυτό που αποκαλεί “a comical regime with authoritarian structure”. Μια συντηρητική κοινωνία του θεάματος υπό ταξική κυριαρχία στηριζόμενη σε μια καταπιεστική για τις ατομικές ελευθερίες υποδομή καταστολής.

Υπό αυτή την έννοια ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι πράγματι πρωτοπόρος. Η στρατηγική του αποτελεί παράδειγμα για όσους οραματίζονται μια τέτοια εξέλιξη: στυγνή ταξική πολιτική με φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο και τις μεγάλες περιουσίες· έλεγχος ή τρομοκράτηση των ΜΜΕ· πόλεμος στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη και συγκάλυψη σκανδάλων· λαϊκισμός και πολιτικός οπορτουνισμός· συμμαχία με την άκρα δεξιά· επίδειξη του πλουτισμού και της προσωπικής ζωής· κυριαρχία της κουλτούρας και της αισθητικής της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Βέβαια, η ανάδυση και η παγίωση ενός τέτοιου συστήματος προϋποθέτει το βάπτισμα του μέσα από τις κάλπες. Χρειάζεται δηλαδή την απογύμνωση της αστικής δημοκρατίας από κάθε ουσιαστική πολιτική διεργασία εκτός των εκλογών. Οι τελευταίες λειτουργούν ως κολυμπήθρα όπου και επισημοποιήται το βάπτισμα του ηγέτη στον οποίο η “λαϊκή βούληση” παραδίδει την εξουσία. Έτσι τα προσχήματα σώζονται και η ζωή συνεχίζεται.

Ο καλύτερος μαθητής του Μπερλουσκόνι στην Ευρώπη φαίνεται να είναι ο Σαρκοζύ.
Το τελευταίο σκάνδαλο που συγκλονίζει την γαλλική πολιτική σκηνή έδειξε πλέον με τον πιο καθαρό τρόπο ότι και στην Γαλλία η αστική δημοκρατία έχει δώσει πλέον τη θέση της σε ένα νέο μόρφωμα που μοιάζει δραματικά με το “comical regime with authoritarian structure” του Ζίζεκ.

Στην Γαλλία του Σαρκοζύ, η Λιλιάν Μπετανκούρ, 87 ετών, μεγαλύτερη περιουσία της χώρας, χρηματοδοτεί τη δεξιά, φοροδιαφεύγει στυγνά μέσω οφ σορ ενώ απολαμβάνει νόμιμες φοροαπαλλαγές δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, προσλαμβάνει τη γυναίκα του υπουργού οικονομικών για να επενδύσει την περιουσία της, κι όλα αυτά μέσα σε πλήρη ασυλία.

Το σκάνδαλο εξελίσσεται σε φόντο σικ ιπποδρομιών, ταξιδιών στη Γενεύη, ιδιωτικών νησιών στις Σεϋχέλες, γκουρμέ και σαμπάνιας…Κατά σύμπτωση, ίδιος υπουργός, ο Eric Woerth, πρώην οικονομικών νυν εργασίας, που μοίραζε φοροαπαλλαγές και συνέλεγε τα μπακσίσια για τον Σαρκοζύ, προωθεί πλέον το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό με συνταγή ΔΝΤ.

Την ίδια στιγμή, υφυπουργός υπεύθυνος για την καταπολέμηση της ανεργίας κάνει εκδηλώσεις τη Σίτυ του Λονδίνου ζητώντας χρηματοδότηση από τους Γάλλους γιάπις, άλλος αγοράζει πούρα για 12 000 ευρώ με δημόσια λεφτά, άλλος χρησιμοποιεί ιδιωτικό τζετ για μία μέρα με κόστος 100 000 ευρώ. Ακολουθώντας το παράδειγμα του, όλοι οι άνθρωποι του προέδρου απολαμβάνουν ξεδιάντροπα πλουτισμό και υπερεξουσίες ενώ ταυτόχρονα κατεδαφίζουν κοινωνικό κράτος και ατομικές ελευθερίες.

Το θέαμα είναι κάτι μεταξύ γκροτέσκ και μπουρλέσκ. Οι Γάλλοι, έτοιμοι πάντα να κάνουν μάθημα δημοκρατικής κουλτούρας στους άλλους, παρακολουθούν έκπληκτοι τον τελευταίο καιρό τον θρίαμβο του μπερλουσκονισμού στην χώρα της Επανάστασης και του Διαφωτισμού…

Αλλού:

Berlusconismo στη Wikipedia

Berlusconism and the Modern State (EU Reporter)

Notes on the Crisis of Berlusconism and the So-Called “Cultural Hegemony” of the Italian Left

Sarkozy’s summer of scandal (Independent)

L’affaire Woerth: un déni de démocratie

Ο Eric Besson χαρακτηρίζεται συχνά ως ο Ιούδας της γαλλικής πολιτικής σκηνής. Μέχρι το 2007 ήταν βουλευτής και υπεύθυνος για την οικονομία στο Σοσιαλιστικό κόμμα. Εργαζόταν μάλιστα για την προεκλογική εκστρατεία της υποψήφιας των σοσιαλιστών Segolène Royal. Μετά τη νίκη του Σαρκοζύ στις προεδρικές εκλογές ο Besson αυτομόλησε στη δεξιά. Από τον Ιανουάριο του 2009 είναι υπουργός Εθνικής Ταυτότητας και Μετανάστευσης στην κυβέρνηση Fillon.

Το υπουργείο αυτό δεν υπήρχε πριν την νίκη του Σαρκοζύ το 2007. Δημιουργήθηκε από τον τελευταίο ως προεκλογική δέσμευση προς τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους που άφησαν τον Le Pen για τον Σαρκοζύ. Από μόνη της η σύνδεση στην ονομασία του υπουργείου της έννοιας της εθνικής ταυτότητας με τη μετανάστευση αποτελεί αναφορά στις χειρότερες ώρες της γαλλικής ιστορίας και την δωσίλογη κυβέρνηση του Vichy.

Λίγους μήνες πριν παραιτηθεί από το Σοσιαλιστικό κόμμα, ο Besson εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο « L’inquiétante “rupture tranquille” de Monsieur Sarkozy » στο οποίο αποδομούσε την ιδεολογία του Σαρκοζύ η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την γαλλική δημοκρατική (républicaine) παράδοση, κληρονόμο της Διαφώτισης και της Γαλλικής επανάστασης. Στο βιβλίο ο Besson αναφέρθηκε στον Σαρκοζύ ως « αμερικάνο νέοσυντηρητικό με γαλλικό διαβατήριο».

Η κριτική του Besson αφορούσε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική που εφάρμοσε ο Σαρκοζύ στο μεταναστευτικό ως υπουργός δημόσιας τάξης. Δύο χρόνια μετά, ο ίδιος ο Besson εφαρμόζει αυτή την πολιτική με ιδιαίτερο ζήλο. Σε τι συνιστάται όμως και πως μεταφράζεται το ιδεολογικό κράμα Σαρκοζύ/Besson ;

Καταρχάς, σαν υπουργός ο Besson εφήρμοσε με σκληρό τρόπο τον νόμο Σαρκοζύ περί βοήθειας σε μετανάστες χωρίς χαρτιά. Εκατοντάδες άτομα στη Γαλλία έχουν βρεθεί στα κρατητήρια της αστυνομίας και στα δικαστήρια γιατί φάνηκαν αλληλέγγυοι σε ξένους χωρίς άδεια παραμονής: κάποιοι τους φιλοξένησαν, άλλοι τους έδωσαν φαγητό ή τους παραχώρησαν μια πρίζα για να φορτώσουν το κινητό τους. Κάθε πολίτης της χώρας είναι πλέον υποχρεωμένος από τον νόμο να καταδίδει στην αστυνομία κάθε περίπτωση παράνομου μετανάστη που πέφτει στην αντίληψη του.

Ο ίδιος υπουργός συνέχισε την πολιτική εκβιομηχανοποίησης των κέντρων κράτησης μεταναστών που εγκαινίασε ο Σαρκοζύ. Πλέον χιλιάδες ξένοι είναι έγκλειστοι σε αυτά για μήνες περιμένοντας το τσάρτερ που θα τους στείλει πίσω στην χώρα τους. Τα περιστατικά κακοποίησης και θανάτου κατά τη διάρκεια της μεταφοράς των κρατουμένων μετρούνται σε εκατοντάδες. Ο Besson δεν διστάζει πλέον να επαναπατρίσει ακόμη και Αφγανούς λέγοντας ότι πλέον η χώρα είναι ασφαλής.

Στην εποχή του Σαρκοζύ και του Besson κάθε μετανάστης, με χαρτιά ή χωρίς, είναι α πριορί ύποπτος. Παντρεύεται με γάλλο υπήκοο; Πρέπει να αποδείξει ότι ο γάμος είναι πραγματικός και όχι φτιαχτός. Θέλει να φέρει την οικογένεια του στη Γαλλία; Πρέπει να περάσει από μια δαιδαλώδη διαδικασία και να αποδείξει ότι κερδίζει αρκετά χρήματα για να τη συντηρήσει.

Αυτή η πολιτική έχει εμπνεύσει μέχρι και κινηματογραφικά έργα όπως το Eden à l’Ouest του Κώστα Γαβρά και το Welcome. Χιλιάδες πολίτες και πολλοί σημαντικοί διανοούμενοι έχουν βάλει την υπογραφή τους στο ψήφισμα για το κλείσιμο του υπουργείου Εθνικής Ταυτότητας και Μετανάστευσης.

Αντί για αυτό Σαρκοζύ και Besson εμπνεύστηκαν τον μεγάλο διάλογο για την Εθνική ταυτότητα. Στο μέσο μιας τεράστιας οικονομικής, κοινωνικής και οικολογικής κρίσης, οι Γάλλοι καλούνται να συζητήσουν για το τι σημαίνει να είσαι Γάλλος σήμερα. Προφανώς πρόκειται για αντιπερισπασμό εν όψει και των τοπικών εκλογών του Απριλίου.

Η πρωτοβουλία αυτή αποτέλεσε αφορμή για καταιγισμό ρατσιστικών και ισλαμοφοβικών στερεοτύπων που κατέκλυσαν τον ιστότοπο του υπουργείου αλλά και τα ΜΜΕ. Τελικά μάλλον δεν χαίρομαι για τη σύμπλευση του Χρυσοχοΐδη με τον Besson …

Η στρατηγική του Σαρκοζύ σε ότι αφορά τα θέματα διαδικτύου συνδυάζει κατασταλτικά μέτρα ενάντια σε εναλλακτικές πρακτικές όπως το peer-to-peer με οικονομική υποστήριξη της παραδοσιακής επικοινωνιακής και πολιτισμικής βιομηχανίας.

Με πρόσχημα την ενίσχυση της δημιουργίας, η γαλλική κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει τη μαζική επικοινωνία μέσω οικονομικών ανταλλαγμάτων. Η περίπτωση του τύπου και των διαδικτυακών ιστότοπων ενημέρωσης που ανέφερα εδώ είναι χαρακτηριστική.

Τα συμπεράσματα της επιτροπής Zelnik έρχονται ως συμπλήρωμα του « νόμου κατά της πειρατείας » (Hadopi, three strikes). Ο στόχος είναι  από τη μία να καταπολεμηθεί η ανταλλαγή περιεχομένου σε βάση ισοτιμίας (peer-to-peer) και από την άλλη να ενισχυθεί η νόμιμη επιγραμμική πώληση μουσικής.

Μερικά από τα μέτρα που προτείνει η έκθεση είναι τα εξής:

- Δημιουργία μιας κάρτας αγοράς μουσικής στο διαδίκτυο για τους νέους της οποίας το μισό κόστος θα πληρωθεί από το κράτος.

- Διαφημιστική καμπάνια υπέρ της αγοράς μουσικής κόστους πέντε εκατομμυρίων ευρώ

- Αύξηση των φοροαπαλλαγών για τις δισκογραφικές εταιρείες

- Δημιουργία μιας κοινής άδειας χρήσης από διαδικτυακές υπηρεσίες για τους καταλόγους όλων των εταιρειών

- Αναδιαπραγμάτευση των σχέσεων μεταξύ δημιουργών και εταιρειών προς όφελος των πρώτων

- Φορολόγηση των πάροχων αλλά και των μεγάλων παικτών του διαδικτύου για τη χρηματοδότηση ενός ταμείου υπέρ της πνευματικής δημιουργίας.

Οι τρεις πρώτες προτάσεις είναι καθαρό δώρο στο λόμπι των δισκογραφικών. Οι δύο επόμενες είναι ενδιαφέρουσες και προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως είναι η τελευταία πρόταση και κυρίως η ιδέα φορολόγησης της Google, την οποία υποστήριξε και δημόσια ο ίδιος ο Σαρκοζύ, που προκάλεσε ειρωνικά σχόλια από τον αγγλικό και αμερικανικό τύπο.

Δείτε την New York Post και το Wired όπου  επιστρατεύτηκαν στερεότυπα της Γαλλίας ως χώρα που φορολογεί τα πάντα καθώς και καρικατούρες του Σαρκοζύ. Ο τελευταίος μάλιστα χαρακτηρίστηκε ως λαϊκιστής και δημαγωγός από το Wired.

Όμως στα παραπάνω δεν δόθηκαν ξεκάθαρες απαντήσεις στο γιατί μια τέτοια φορολόγηση είναι αστεία ή αδύνατη. Περισσότερο ουσιαστική κριτική στην πρόταση αυτή έγινε από καλούς γνώστες των νέων μέσων και της γαλλικής πραγματικότητας όπως ο Frédéric Filloux.

Άσχετα αν η συγκεκριμένη ιδέα εντάσσεται σε μια πολιτική στρατηγική, στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτή του Σαρκοζύ, το πραγματικό ερώτημα είναι εάν και κατά πόσο μπορεί και πρέπει η Google να χρηματοδοτήσει την πνευματική δημιουργία.

Στη σημερινή διάρθρωση του διαδικτύου, η συγκεκριμένη εταιρεία εκμεταλλεύεται προς όφελος της την θετική εξωτερικότητα που συνιστά το ελεύθερα διαθέσιμο περιεχόμενο, είτε αυτό είναι ιδιοκτησία της πολιτισμικής βιομηχανίας, είτε δημιούργημα ερασιτεχνών.

Τα περιεχόμενα όπως τα κείμενα, οι εικόνες, τα βίντεο και οι ήχοι προς τους οποίους κατευθύνει το κοινό η μηχανή αναζήτησης της Google αποτελούν και το κυριότερο κίνητρο χρήσης της τελευταίας. Όμως παρόλα αυτά η Google αρνείται συστηματικά να χρηματοδοτήσει την πνευματική δημιουργία ενώ η ίδια διανέμει κέρδη στους μετόχους της τάξης των πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Όχι μόνο αυτό αλλά η Google, όπως όλες οι πολυεθνικές όχι μόνο του διαδικτύου, φοροδιαφεύγει συστηματικά στις χώρες που δραστηριοποιείται και δη στην Ευρώπη. Για παράδειγμα στη Γαλλία δηλώνει τζίρο 40 εκατομμυρίων δολαρίων ενώ στην πραγματικότητα αυτός ξεπερνάει τα 800. Στην Μεγάλη Βρετανία η φοροδιαφυγή σύμφωνα με την Guardian φτάνει τα  450 εκατομμύρια λίρες !

Είναι σίγουρο ότι η προσπάθεια φορολόγησης της Google και άλλων πολυεθνικών του διαδικτύου υπέρ της πνευματικής δημιουργίας είναι δύσκολη από τεχνική, πολιτική και νομική άποψη. Ωστόσο θεωρώ ότι μεσοπρόθεσμα είναι ένας από τους τρόπους εξισορρόπησης του διαδικτυακού οικοσυστήματος προς όφελος των δημιουργών και του πλουραλισμού.

Αλλού για το θέμα:

Guardian

Editorsweblog

Los Angeles Times

Ως εκ τούτου τιμωρία που επισείει διακοπή της πρόσβασης δεν μπορεί να επιβληθεί παρά μόνο μετά από δικαστική απόφαση.

Το Συνταγματικό Συμβούλιο, κάτι αντίστοιχο με το Συμβούλιο της Επικρατείας κλήθηκε να αποφασίσει εάν ο νέος νόμος Σαρκοζύ για το διαδίκτυο (Hadopi ή Création et Internet) είναι συμβατός με το Σύνταγμα της χώρας. Ο συγκεκριμένος νόμος, μετά από πολλές περιπέτειες είχε τελικά εγκριθεί από τα δύο σώματα, Εθνοσυνέλευση και Γερουσία, πριν από ένα μήνα.

Προέβλεπε την σύσταση μιας υποτιθέμενης “ανεξάρτητης” Αρχής, της Hadopi η οποία στην ουσία είναι στην υπηρεσία των majors, η οποία θα εφάρμοζε την μέθοδο της βαθμιαίας τιμωρίας (three strikes) σε περίπτωση που η σύνδεση κάποιου χρήστη είχε χρησιμοποιηθεί για παράβαση του copyright. Ο συγκεκριμένος νόμος είχε επιβληθεί από το επικοινωνιακό λόμπυ κι από την κυβέρνηση Σαρκοζύ παρόλες τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες.

Με την απόφασή του το Συνταγματικό Συμβούλιο ουσιαστικά αχρηστεύει το κομμάτι της καταστολής που προέβλεπε ο νόμος. Η Hadopi δεν θα μπορεί παρά μόνο να στέλνει προειδοποιητικά μηνύματα αλλά όχι να κόβει τη σύνδεση. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει η αστυνομία να αποδείξει το αδίκημα και να επιβληθεί ποινή από δικαστική Αρχή.

Οι οργανώσεις και τα πολιτικά κόμματα που από την αρχή ήταν αντίθετοι στον νόμο πλέον πανηγυρίζουν. Στις 15 Ιουνίου μάλιστα οργανώνεται μεγάλη συναυλία στο Παρίσι με τίτλο “Hadopi m’a Tuer”(η Hadopi με σκότωσε). Από συναυλία διαμαρτυρίας όπως προβλεπόταν τελικά μάλλον θα εξελιχθεί σε γιορτή.

Το πνεύμα της απόφασης του Συνταγματικού Συμβουλίου συμβαδίζει απόλυτα με το περιεχόμενο της τροπολογίας 138 του Τηλεπικοινωνιακού Πακέτου που υιοθετήθηκε με μεγάλη πλειοψηφία από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που βιάζεται να περάσει το Τηλεπικοινωνιακό Πακέτο για άλλους λόγους, έσπευσε να ειδοποιήσει την γαλλική κυβέρνηση ότι πλέον πρέπει να άρει τις αντιρρήσεις της για την τροπολογία 138.

Ο Σαρκοζύ όμως δεν το βλέπει έτσι. Τα δημοσιεύματα τον φέρουν να πιέζει τους αρχηγούς κρατών ούτως ώστε να μπλοκάρουν το Τηλεπικοινωνιακό Πακέτο. Το επιχείρημα του είναι ότι δεν πρέπει να ανοίξει η όρεξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για ανάμιξη στα εσωτερικά θέματα των κρατών μελών. Έτσι το θέμα αποκτά και πολιτικές διαστάσεις σε ότι αφορά την συσχέτιση δυνάμεων στο εσωτερικό της ΕΕ.

H καταστολή του peer-to-peer όμως δεν φαίνεται να χαλαρώνει στη Γαλλία. Μόλις πριν από λίγες μέρες ο μεγαλύτερος γαλλόφωνος τράκερ, Snowtigers.net, έκλεισε και οι διαχειριστές του συνελλήφθησαν από την αστυνομία σε Παρίσι και Τουλούζ.

Τον Σεπτέμβρη προβλέπεται νέος νόμος που αφορά το διαδίκτυο με το όνομα Loppsi ο οποίος, με πρόσχημα την καταπολέμηση της παιδικής πορνογραφίας, ουσιαστικά θα νομιμοποιεί το φιλτράρισμα ιστότοπων από του πάροχους και θα επιτρέπει την εγκατάσταση trojans και spywares από την αστυνομία.

Προφανώς λοιπόν και απόφαση του Συνταγματικού Συμβουλίου δεν είναι το τελευταίο επεισόδιο. Αποδεικνύει όμως ότι σε κάποιες, σπάνιες περιπτώσεις, οι θεσμοί λειτουργούν και αποτελεί ένα γερό επιχείρημα, ακόμη και για άλλες χώρες, ενάντια σε παρόμοιες προσπάθειες καταστολής και ελέγχου του διαδικτύου.

Σχετικά στα αγγλικά στο ArsTechnica. ]]> http://smyrnaios.net/archives/423/feed 0 http://smyrnaios.net/archives/417 http://smyrnaios.net/archives/417#comments Sun, 12 Apr 2009 11:37:46 +0000 Νiκος http://smyrnaios.net/?p=417

…τῷ ἐφιστάντι ἐπὶ τῇ τῶν πολιτῶν παιδείᾳ χαίρειν. Τήνδε σοι ἐπιστέλλομεν τὴν ἐπιστολὴν ἵνα τελευτῶν ἐθέλῃς ἀκοῦσαι ὧν λέγομεν. Τρίτον γὰρ ἤδη μῆνα τοῦτον ἐσπουδάκαμεν ὅπως σε πείθωμεν ὡς κακῶς ἔχει τὰ περὶ τῆς πενταετοῦς διδασκαλίας προβεβουλευμένα σοι.

Ἀγανακτοῦμεν δ’ ὅτι ἡμεῖς μὲν λέγομεν, σὺ δ’οὐκ ἀκούεις. Περὶ δὴ τοσούτου ποιεῖ τοὺς πολλοὺς τῶν διδασκάλων καὶ τῶν μαθητῶν προτρέποντάς σε πρὸς σωφροσύνην; Καὶ γὰρ ἅπαντες ὁμολογοῦσιν ὅτι καινός τις νόμος χρήσιμός ἐστι καὶ ἀναγκαῖος, σὺ δ’ ἀδίκως τὸν καιρὸν τοῦτον ἔλαβες ἵνα τοὺς πιστεύοντάς σοι προδῷς καὶ τὰς τῶν νέων ἐλπίδας διαφθείρῃς.

Καὶ μὴν εἰς τοσοῦτον ὕβρεως ἥκεις ὑπὸ φιλοτιμίας ὥστε δοκεῖν τοῦ ὀρθοῦ λόγου καταφρονεῖν καὶ τῆς δικαιοσύνης. Τὸ δὲ τοιοῦτον θράσος αἰσχρόν ἐστι καὶ οὐδὲν ἀλλὸ ἢ ὀργὰς ἡμῖν ἐμποιεῖ. Διὸ ἀπαιτοῦμέν σε τὰ βεβουλευμένα ἀφέντα καὶ πᾶσιν οἳ πολὺν ἤδη χρόνον καλοῦσί σε εἰς λόγους ἐλθόντα μετὰ τούτων καινὸν νόμον ἐκθεῖναι, δι’ οὗ πᾶσι τοῖς πολίταις τὰ μέλλοντα ἀσφαλέστερα ἔσται καὶ δικαιότερα.Ἔρρωσο.

Τα γαλλικά πανεπιστήμια βρίσκονται σε πρωτοφανή αναβρασμό από τις 2 Φεβρουαρίου. Στους λόγους και τις μορφές έκφρασης του κινήματος έχω αναφερθεί παλαιότερα. Το παραπάνω κείμενο είναι επιστολή διαμαρτυρίας προς τον υπουργό παιδείας της Γαλλία στα αρχαία ελληνικά. Γράφτηκε από καθηγητές και φοιτητές αρχαίων ελληνικών της σχολής με τη μεγαλύτερη αίγλη στη Γαλλία, της Σορβόνης.

Οι ελληνιστές γνωρίζουν καλά ότι είναι οι πρώτοι που θα πληρώσουν το τίμημα του “εκσυγχρονισμού” του γαλλικού πανεπιστημίου. Σύμφωνα με τα κριτήρια της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης της παιδείας που θέλει να επιβάλλει η κυβέρνηση του Σαρκοζύ, τα αρχαία ελληνικά είναι άχρηστα. Δεν παράγουν εξειδικευμένους εργαζόμενους, δεν βοηθούν την επιχειρηματικότητα, δεν προωθούν την οικονομική ανάπτυξη. Για αυτό και σύμφωνα με τους ζήλωτες της απορρύθμισης δεν έχουν λόγο ύπαρξης σε ένα μοντέρνο πανεπιστήμιο…

Το κίνημα του 2009 ενάντια στους νόμους Pecrèsse και Darcos είναι η μεγαλύτερη κινητοποίηση πανεπιστημιακών στην ιστορία της χώρας, μεγαλύτερη κι από αυτή του Μάη του 68 σύμφωνα με τους παρατηρητές. Απεργίες, πορείες, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, δράσεις διαφόρων μορφών αποτελούν την καθημερινότητα χιλιάδων καθηγητών και φοιτητών σε δεκάδες ιδρύματα σε όλη τη χώρα.

Κι όμως μετά από δέκα εβδομάδες πρωτοφανούς κινητοποίησης καμιά ουσιαστική απάντηση δεν έχει δοθεί από την κυβέρνηση Σαρκοζύ. Όχι μόνο αυτό, αλλά οι κινήσεις αντιπερισπασμού, παραπληροφόρησης αλλά και η βίαιη καταστολή του κινήματος εντείνονται όπως φαίνεται και παρακάτω. Μια λίστα με βιαιοπραγίες της αστυνομίας ενάντια φοιτητών και πανεπιστημιακών υπάρχει εδώ (στα γαλλικά).

Την ίδια στιγμή η αντιμετώπιση του κινήματος από τα κυρίαρχα ΜΜΕ είναι από αδιάφορη έως ανοιχτά εχθρική. Οι φορείς του Ιού της Ελευθεροτυπίας εξέφρασαν στο χτεσινό φύλο της εφημερίδας την έκπληξη τους για την εμπειρία που είχαν σε πρόσφατο ταξίδι τους στη Γαλλία.

Ενώ ήταν μάρτυρες μιας μαζικής πορείας πανεπιστημιακών και φοιτητών και οι πληροφορίες που συγκέντρωσαν τους έδωσαν να καταλάβουν την έκταση του κινήματος, διαπίστωσαν ότι οι τα κυρίαρχα ΜΜΕ αδιαφορούν για αυτό.

Μια ειδική περίπτωση είναι αυτή της υποτιθέμενης “έγκυρης και προοδευτικής” εφημερίδας Le Monde. Η εξέλιξη αυτής της εφημερίδας, στην οποία έχω αναφερθεί παλαιότερα, την έχει καταστήσει πλέον ως τον πιο φανατικό πολέμιο του κοινωνικού κινήματος.

Η κάλυψη της κινητοποίησης στα πανεπιστήμια είναι τόσο προκατειλημμένη και μονόπλευρη που προκάλεσε την μήνη των πανεπιστημιακών οι οποίο αποτελούν παραδοσιακούς αναγνώστες της εφημερίδας. Έτσι ξεκίνησε μια πρωτοφανής καμπάνια μποϋκοτάζ της Le Monde από φοιτητές και καθηγητές η οποία και σημειώνει μεγάλη επιτυχία: Charte de bonne conduite vis à vis du journal Le Monde

Η μετάφραση του αρχαιοελληνικού κειμένου στα γαλλικά είναι εδώ. Για τα νεοελληνικά περιμένω την βοήθεια σας…

Αν αυτό συμβεί η Γαλλία θα είναι η πρώτη χώρα που θα εφαρμόσει στην πράξη την αρχή των three strikes: δύο προειδοποιητικά μηνύματα και μετά διακοπή της σύνδεσης σε περίπτωση παραβίασης της πνευματικής ιδιοκτησίας εκ μέρους ενός χρήστη. Ήδη η βιομηχανία του θεάματος είναι πανέτοιμη να εξαπολύσει εκατοντάδες χιλιάδες τέτοια προειδοποιητικά μηνύματα.

Ο νόμος αυτός είναι προβληματικός και καταχρηστικός σε ότι αφορά τα δικαιώματα των πολιτών από πολλές απόψεις:

- αντικαθιστά το δικαστήριο – μόνο αρμόδιο να αποφασίσει αν υπάρχει παρανομία στην περίπτωση ανταλλαγής αρχείων και ποια είναι η ενδεδειγμένη τιμωρία – από μια απλή διοικητική Αρχή.

- επιτρέπει σε εταιρείες να παρακολουθούν ιδιωτικές χρήσεις του διαδικτύου για να εντοπίσουν τυχόν παραβάσεις της νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

- εκλαμβάνει αυτόματα ως ένοχο τον ιδιοκτήτη μιας σύνδεσης στο διαδίκτυο και επισείει διακοπή της τελευταίας χωρίς να λαμβάνει υπόψη περιπτώσεις κατά τις οποίες η παραβίαση του copyright προέρχεται από άλλο φυσικό πρόσωπο.

- βασίζεται σε μεθόδους ανίχνευσης των πρωτοκόλλων peer-to-peer με πολλές ατέλειες των οποίων τα αποτελέσματα είναι συχνά λανθασμένα.

- βαρύνει με υπέρογκο κόστος τους φορολογούμενος αφού η επιβολή του απαιτεί σημαντικές επενδύσεις εκ μέρους του κράτους.

- παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας αφού για ένα πταίσμα (αντιγραφή ή/και διάθεση ενός αρχείου) επισείει μια πολύ αυστηρή τιμωρία, την διακοπή της σύνδεσης για έξι με δώδεκα μήνες.

- έρχεται σε αντίθεση με τροπολογία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με το πακέτο τηλεπικοινωνιών.

Θυμίζω ότι η τροπολογία 138 των ευρωβουλευτών Bono, Cohn-Bendit και Roithova που ψηφίστηκε με πλειοψηφία εννέα δεκάτων από το Ευρωκοινοβούλιο στις 24 Σεπτεμβρίου 2008 αναφέρει ότι:

« Δεν μπορεί να επιβάλλεται περιορισμός στα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες των τελικών χρηστών χωρίς προηγουμένως να υπάρχει απόφαση των δικαστικών αρχών, ιδίως σύμφωνα με το άρθρο 11 της διακήρυξης των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, εκτός και εάν απειλείται η δημόσια ασφάλεια, οπότε η απόφαση μπορεί να έπεται ».

Την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008 το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΕ ακύρωσε την τροπολογία 138 του πακέτου τηλεπικοινωνιών μετά από την πίεση που ασκήθηκε από τον προεδρεύοντα την ΕΕ Σαρκοζύ. Όμως πρόσφατα, στις 5 Μαρτίου 2009, η τροπολογία ενσωματώθηκε πάλι στο τηλεπικοινωνιακό πακέτο από την ευρωβουλευτή των Γάλλων σοσιαλιστών Catherine Trautmann. Πλέον φέρει τον αριθμό 46.

Η απειλή της ψήφισης του νόμου για το διαδίκτυο έχει ξεσηκώσει κύματα διαμαρτυρίας μεταξύ των Γάλλων χρηστών του διαδικτύου που εκφράζονται σε κοινωνικά δίκτυα, όπως το Twitter και το Facebook, , ιστολόγια και φόρα. Μια καμπάνια διαμαρτυρίας που ξεκίνησε η οργάνωση La Quadrature du Net με τίτλο Blackout του γαλλικού διαδικτύου σημειώνει αρκετή επιτυχία. Πλέον, χιλιάδες γαλλόφωνοι ιστότοποι προβάλουν το πένθιμο μπάνερ της καμπάνιας.

Μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία είναι επίσης η API’s Vs. Hadopi. Πρόκειται για ένα mash-up από διαφορετικές εφαρμογές που δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες να παρακολουθήσουν τη συζήτηση για τον νόμο σε απευθείας μετάδοση από την γαλλική Εθνοσυνέλευση σχολιάζοντας τα τεκταινόμενα σε ζωντανό χρόνο μέσω Twitter. Ταυτόχρονα, σε ένα Google Map φαίνονται τα σημεία της Γαλλίας και του πλανήτη από όπου γίνονται τα σχόλια, δίνοντας τους μια πιο ζωντανή χειροπιαστή χροιά.

Όμως οι μεμονωμένες αυτές πρωτοβουλίες δείχνουν ανίκανες να παράγουν ένα πραγματικό κίνημα διαμαρτυρίας με συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο. Πολλοί γνωστοί γαλλόφωνοι μπλόγκερς όπως ο Narvic και ο Versac δεν δίστασαν να ασκήσουν κριτική σε τέτοιες συμβολικές κινήσεις χωρίς ευρεία κοινωνική στήριξη.

Σε πολιτικό επίπεδο, οι μπλόγκερς και λοιποί εκφραστές της δημοσιογραφίας των πολιτών δεν είναι σε θέση να ασκήσουν την απαραίτητη πίεση στο πολιτικό σύστημα ώστε να μην υποκύψει στις επιταγές του λόμπι της επικοινωνίας. Όλα γίνονται σαν το διαδίκτυο να αποτελούσε μια δημόσια σφαίρα εντελώς αυτόνομη από το πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας.

Ταυτόχρονα, το θέμα είναι εντελώς θαμμένο από τα ΜΜΕ, που ανήκουν σε ομίλους της βιομηχανίας τους θεάματος και έχουν κάθε συμφέρον να ψηφιστεί ο συγκεκριμένος νόμος. Προς το παρόν, σε αντίθεση με όσα έχουν συμβεί σε άλλες περιπτώσεις το κίνημα των χρηστών του διαδικτύου δείχνει ανίκανο να επηρεάσει την ατζέντα των κυρίαρχων ΜΜΕ.

Ο αντιπρόσωπος της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική Javier Solana, αφού εξέφρασε τη λύπη του για τα θύματα απαίτησε την άμεση κατάπαυση του πυρός. Ο προεδρεύων την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι το τέλος του έτους Σαρκοζύ ζήτησε τον τερματισμό της εκτόξευσης ρουκετών κατά των ισραηλινών εδαφών από τη Χαμάς και την παράλληλη παύση των βομβαρδισμών από το Ισραήλ.

Η υποκρισία με την οποία οι Ευρωπαίοι ηγέτες καταδικάζουν τα γεγονότα αναδεικνύει από την μία το δημοκρατικό έλλειμμα που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση και από την άλλη την πλήρη αδυναμία της να αναπτύξει μια σοβαρή εξωτερική πολιτική ως αντίβαρο της αμερικανικής διπλωματικής και στρατιωτικής κυριαρχίας.

Σύμφωνα με την Le Monde, στις 8 Δεκεμβρίου, λίγες μόνο μέρες πριν από την επίθεση στη Γάζα, το συμβούλιο υπουργών εξωτερικών της ΕΕ, αποφάσισε την ενίσχυση των δεσμών της Ευρώπης με το Ισραήλ σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

Η απόφαση αυτή σημαίνει ότι το Ισραήλ περνάει σε ένα στάδιο ακόμη πιο στενής συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό περιλαμβάνει ετήσιες συναντήσεις σε επίπεδο αρχηγών κρατών – ένα προνόμιο που ως τώρα είχαν μόνο η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία-, πιο στενή συνεργασία σε επίπεδο ασφαλείας και στρατηγικής, διάλογο και συνεργασία σε επίπεδο κοινοβουλίων κτλ. Όντας πιο κοντά στα κέντρα αποφάσεων της ΕΕ, η κυβέρνηση του Ισραήλ θα μπορεί πλέον να προβάλει τις απόψεις της και τα συμφέροντα της με πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Το κείμενο της απόφασης του συμβουλίου υπουργών αναφέρει ότι “that building-up (of bilateral relations) must be based on the shared values of both parties, and particularly on democracy, respect for human rights, the rule of law and fundamental freedoms, good governance and international humanitarian law”. Μια δήλωση που, υπό το πρίσμα των τελευταίων γεγονότων, παίρνει μια ειρωνική αν όχι δραματική χροιά…

Κι όμως, μόλις πέντε μέρες πριν, στις 3 Δεκεμβρίου 2008, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε εκτιμήσει ότι μια τέτοια μονομερής πρωτοβουλία θα έπρεπε να συνδεθεί με την διάθεση ή όχι του Ισραήλ για συνέχιση των διαπραγματεύσεων με στόχο την ειρήνη και την επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος. Η θέση αυτή των εκλεγμένων Ευρωβουλευτών αγνοήθηκε εντελώς.

Για μια ακόμη φορά, το συμβούλιο υπουργών, υπό την πίεση της γαλλικής προεδρίας, ακύρωσε στην ουσία την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και αναίρεσε και το τελευταίο μέσο πίεσης που διέθετε η ΕΕ σχετικά με τη στάση του Ισραήλ. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Μια λεπτομερής ανάλυση του θέματος, στα γαλλικά, βρίσκεται στο μπλογκ της Monde Diplomatique.