smyrnaios.net » Ομπάμα

Η έξοδος από την κρίση…για τους λίγους

Νiκος — Thu, 22 Oct 2009 20:36:00 +0000

Σύμφωνα με πληροφορίες του αμερικάνικου τύπου, που αναδημοσιεύονται από το Έθνος, οι χρηματοπιστωτικές φίρμες της Wall Street παρουσίασαν σημαντικά κέρδη για το 2009.

Η JPMorgan Chase, δεύτερη μεγαλύτερη αμερικάνικη τράπεζα, ανακοίνωσε κέρδη 3,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων μόνο για το τρίτο τρίμηνο της χρονιάς. Το σημαντικότερο κομμάτι αυτών των κερδών προέρχεται από συναλλαγές στο αμερικανικό χρηματιστήριο.

Οι εργαζόμενοι των 23 μεγαλύτερων εταιρειών της Wall Street ετοιμάζονται να πάρουν μπόνους ρεκόρ για το 2009 της τάξης των 140 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Goldman Sachs αναμένεται να διανείμει πάνω από 20 δισεκατομμύρια σε μπόνους, κάτι που αντιστοιχεί σε 700.000 κατά εργαζόμενο. Βέβαια οι traders θα έχουν την μερίδα του λέοντος.

Ταυτόχρονα οι πλειστηριασμοί σπιτιών λόγω χρεών στις ΗΠΑ είχαν αύξηση ρεκόρ της τάξης του 23% σε σχέση με το 2008 φτάνοντας τους 940.000 σε όλη τη χώρα. Πολλά από αυτά τα δάνεια που δεν αποπληρώνονται δεν είναι subprimes αλλά υποτιθέμενα σίγουρα δάνεια σε έγκυρους δανειολήπτες που πλέον λόγω της κρίσης δεν μπορούν να αποπληρώσουν.

Από το 2007 μέχρι σήμερα οι άνεργοι στις ΗΠΑ διπλασιάστηκαν από 7,6 σε πάνω από 15 εκατομμύρια. Το ποσοστό ανεργίας συνέχισε να αυξάνεται το 2009 φτάνοντας στο 9,8% του ενεργού πληθυσμού.

Όπως εξηγεί ο William Black, σε συνέντευξη του στο Democracy Now, η Wall Street συνεχίζει τις μπίζνες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και πριν, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Την ίδια στιγμή οι επιτελείς του προέδρου Ομπάμα είναι ενοχλημένοι από την ξεδιάντροπη αυτή πρακτική.

Το πρόβλημα τους είναι ότι τα δυσθεώρητα μπόνους δημιουργούν λαϊκή κατακραυγή στις ΗΠΑ και τους υποχρεώνουν να επέμβουν παίρνοντας περιοριστικά μέτρα. Αυτό βέβαια δεν το θέλουν καθόλου αφού οι ίδιοι είναι στενά δεμένοι με την Wall Street που υ πήρξε κύριος χρηματοδότης του Ομπάμα στον προεκλογικό αγώνα.

Για παράδειγμα ο Lawrence Summers, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών του Λευκού Οίκου, πληρώθηκε πάνω από 5 εκατομμύρια δολάρια το 2008 από φίρμες της Wall Street. Οι κυριότεροι συνεργάτες του Timothy Geithner, υπουργού οικονομικών των ΗΠΑ, κέρδισαν εκατομμύρια δολάρια τα τελευταία χρόνια δουλεύοντας για την Goldman Sachs Group και την Citigroup.

Οι ίδιοι καλούνται να ρυθμίσουν και το πλαίσιο ελέγχου της δραστηριότητας των πρώην αφεντικών τους και να διευκολύνουν την έξοδο από την κρίση. Για τους λίγους…

Σκέψεις για τη νέα ομάδα διακυβέρνησης του Ομπάμα

Νiκος — Sun, 23 Nov 2008 19:27:00 +0000

Η εκλογή του Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ θεωρήθηκε δικαίως ιστορικό γεγονός. Τα διθυραμβικά σχόλια και οι υπεραισιόδοξες αναλύσεις περίσσεψαν, ακόμη κι από έμπειρους παρατηρητές της αμερικάνικης πολιτικής ζωής οι οποίοι θα έπρεπε υπό κανονικές συνθήκες να είναι πιο προσεκτικοί.

Αυτό γιατί η πολιτική και οικονομική πραγματικότητα των ΗΠΑ είναι σαφώς πολυπλοκότερη από τις εικόνες ενθουσιασμού που συνόδεψαν την νίκη του Δημοκρατικού υποψήφιου.

Σε άρθρο μου πριν από λίγο καιρό ανέφερα κάποιες πληροφορίες σχετικά με την πολιτική τοποθέτηση και τις παλιότερες επιλογές του Ομπάμα οι οποίες με έκαναν να έχω επιφυλάξεις για το κατά πόσο θα καταφέρει να τηρήσει τις υποσχέσεις του περί ριζικής αλλαγής. Δυστυχώς οι τελευταίες πληροφορίες που αφορούν την ομάδα που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση των ΗΠΑ από τον προσεχή Ιανουάριο μάλλον επιβεβαιώνουν αυτές τις επιφυλάξεις.

Καταρχάς το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση όταν κοιτά κανείς τη σύνθεση της μεταβατικής ομάδας (transition team) του Ομπάμα είναι η σημαντική παρουσία χρηματοδοτών της εκστρατείας του, οι επονομαζόμενοι και bundlers. Σε αντίθεση με ότι υποστήριζε ο υποψήφιος, τελικά μόνο τα 150 από τα 600 εκατομμύρια της προεκλογικής καμπάνιας του προήλθαν από μικρές δωρεές κάτω των 200 δολαρίων.

Τα υπόλοιπα χρήματα ήρθαν από μεγάλες εταιρείες και σημαντικούς χρηματοδότες. Όπως αναφέρει η Washington Post, εννέα από αυτούς, που μέσω των διασυνδέσεων τους απέφεραν πάνω από 1,8 εκατομμύρια δολάρια στον Ομπάμα, βρίσκονται τώρα σε θέση να επηρεάσουν τη σύνθεση της μελλοντικής κυβέρνησης.

Ειδικότερα, σε περίοπτη θέση στην transition team βρίσκεται η υπεύθυνη για τη χρηματοδότηση της εκστρατείας του Ομπάμα, Penny Pritzker η οποία υπήρξε διευθύντρια της τράπεζας Superior Bank από το 89 μέχρι το 94 και συνέχισε να είναι μέλος του ΔΣ μέχρι το 2001 όπου και η τράπεζα χρεοκόπησε.

Η οικογένεια Pritzker συμετείχε, μαζί με τις Ernst and Young και Merrill Lynch στην δημιουργία των χρηματιστικών μηχανισμών που επέτρεψαν τη φούσκα των subprime από τα τέλη της δεκαετίας του 90. Η βασική ιδέα ήταν να καταφέρουν να πουλήσουν χρέη νοικοκυριών στη Wall Street σε μορφή μετοχών. Πράγμα που έγινε.

Ακολούθησε η κρίση, με τα γνωστά δραματικά αποτελέσματα για την αμερικανική εργατική τάξη. Είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς κατά πόσο άνθρωποι με τέτοια ιστορία είναι σε θέση να εξυγιάνουν το αμερικανικό χρηματιστικό σύστημα.

Η σύνθεση του οικονομικού επιτελείου του Ομπάμα είναι επίσης αρκετά αποκαλυπτική σχετικά με την πολιτική που ενδεχόμενα θα ακολουθήσει ο νέος πρόεδρος. Μεταξύ των μελών του βρίσκονται πρώην διευθυντικά στελέχη hedge funds και πρώην μέλη της κυβέρνησης Κλίντον που εφάρμοσαν την πολιτική της γενικής απελευθέρωσης των αγορών όπως οι Michael Warren και Josh Gotbaum.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα όμως είναι ο Larry Summers που προαλείφεται για το πόστο του διευθυντή του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου (National Economic Council). Ο Summers είναι οικονομολόγος και άρχισε την καριέρα του στην ομάδα του Martin Feldstein, βασικού συμβούλου για θέματα οικονομικών του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ronald Reagan.

Η ακραιφνής νεοφιλελεύθερη ομάδα του Feldstein είναι αυτή που έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο για πλήρη κατεδάφιση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους στις ΗΠΑ την δεκαετία του 80. Είναι επίσης εκείνη η οποία άρχισε το ξήλωμα της νομοθεσίας που ρύθμιζε την χρηματιστική και τραπεζική αγορά στη χώρα. Το έργο της συνεχίστηκε υπό την προεδρία Κλίντον στο οικονομικό επιτελείο της οποίας μεταπήδησε ο Summers. Ειδικότερα ο ίδιος ήταν από τους πρωτεργάτες της κατάργησης του νόμου Glass-Steagal που άνοιξε τον διάπλατα τον δρόμο για το σκάνδαλο των subprime.

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο Summers εργάστηκε επίσης σαν σύμβουλος της κυβέρνησης της Λιθουανίας για το οικονομικό άνοιγμα της χώρας. Ήταν τόσο σκληρή η νεοφιλελεύθερη πολιτική που επέβαλλε που απεδείχθη καταστροφική για την οικονομία της χώρας αλλά και για την ψυχική υγεία των πολιτών της. Όταν ο Summers έφυγε από τη Λιθουανία, η χώρα είχε πια το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών στον κόσμο.

Την ίδια εποχή το στέλεχος της μέλουσας κυβέρνησης του Ομπάμα συνέταξε μια έκθεση για την Παγκόσμια Τράπεζα στην οποία συνιστούσε την μετακίνηση των πιο ρυπογόνων βιομηχανιών στην Αφρική. Αυτό γιατί, σύμφωνα με την έκθεση, η συγκεκριμένη ήπειρος είναι υπο-μολυσμένη (under-polluted) ! Το λεπτομερές βιογραφικό του Larry Summers, που πραγματικά προκαλεί πολλές σκέψεις σχετικά με την ικανότητα του να αντιμετωπίσει την κρίση, μπορείτε να το διαβάσετε στο άρθρο του The Nation.

Μια από τις καινοτομίες της κυβέρνησης του Ομπάμα είναι το γεγονός ότι θα περιλαμβάνει τον πρώτο μαύρο υπουργό δικαιοσύνης στην ιστορία των ΗΠΑ. Πρόκειται για τον Eric Holder που εργαζόταν μέχρι πρόσφατα στο μεγάλο δικηγορικό γραφείο Covington Berling. Ο Holder μετείχε επίσης στην κυβέρνηση Κλίντον και ενεπλάκη στο σκάνδαλο Marc Rich.

Μέσω της δικηγορικής του δραστηριότητας ο Eric Holder υπερασπιζόταν μέχρι πρόσφατα τα συμφέροντα της πολυεθνικής Chiquita Brands International. H Chiquita Brands International, πιο γνωστή με το όνομα United Fruit, είναι το αρχέτυπο της αποικιακής πολυεθνικής. Για δεκαετίες έλυνε και έδενε στις χώρες της λατινικής Αμερικής εγκαθιστώντας δικτάτορες και στηρίζοντας αυταρχικά καθεστώτα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της. Η έκφραση banana republic προέρχεται από εκείνη την εποχή.

Πριν από λίγα χρόνια η αμερικάνικη εταιρεία κατηγορήθηκε ότι χρηματοδότησε αδρά την παραστρατιωτική οργάνωση AUC στην Κολομβία. Η οργάνωση αυτή έχει αποδεδειγμένα δολοφονήσει χιλιάδες χωρικούς. Ο Holder, μέλλον υπουργός δικαιοσύνης των ΗΠΑ, εκπροσώπησε την Chiquita Brands International το 2004 σε δίκη που προκάλεσαν συγγενείς των θυμάτων ζητώντας αποζημίωση.

Τέλος, ενδεικτικές είναι οι πληροφορίες που αφορούν την transition team που έχει αναλάβει τις υπηρεσίες ασφαλείας (CIA, FBI, NSA). Μεταξύ των μελών της ομάδα βρίσκεται ο John Brennan, ο οποίος προαλείφεται για την διεύθυνση της CIA, και η Jami Miscik. Ο Brennan υπήρξε βασικός συνεργάτης του πρώην διευθυντή της CIA George Tennet.

Ως τέτοιος συμμετείχε σε όλες τις αποφάσεις που επέτρεψαν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό την προεδρία του Μπους. Βασανιστήρια, παράνομες κρατήσεις και παρακολουθήσεις, Γκουαντανάμο, παραδόσεις κρατουμένων σε ξένες μυστικές υπηρεσίες, απαγωγές όπως αυτές των Πακιστανών στην Αθήνα: ο Brennan πρωτοστάτησε σε όλες αυτές τις πρακτικές και μάλιστα τις υπερασπίστηκε δημόσια όπως μπορείτε να ακούσετε και στo σχετικό ρεπορτάζ του Democracy Now.

Από την πλευρά της η Miscik μετείχε στην ομάδα ειδικών αποστολών της CIA που ανέλαβε το 2003 την κατασκευή των στοιχείων που θα νομιμοποιούσαν την εισβολή του Ιράκ. Όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια όλες οι πληροφορίες που υπεδείκνυαν την δήθεν κατοχή οπλών μαζικής καταστροφής από τον Σαντάμ Χουσεΐν ήταν ψεύτικες. Από το 2005 η Miscik συνέχισε την καριέρα της στην πασίγνωστη πλέον Lehman Brothers.

Χωρίς να μπορεί κανείς να προκαταλάβει την πολιτική που θα εφαρμόσει στο μέλλον ο Ομπάμα, οι οιωνοί δεν είναι καλοί. Η ανάγκη να ισορροπήσει τα συμφέροντα αυτών που τον στήριξαν στην προεκλογική περίοδο φαίνεται να επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές συνεργατών του. Ο κίνδυνος παραμονεύει μια ιστορική εκλογή να εξελιχθεί σε μια απλή διαχείριση της εξουσίας. Θα ήταν κρίμα γιατί οι ελπίδες που έχουν εναποτεθεί στον Ομπάμα είναι πολλές…

Όχι στο Όνομά μας (αναδημοσίευση)

Νiκος — Thu, 20 Nov 2008 08:17:00 +0000

kratoumenoi.wordpress.com/

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση – καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Ο άλλος Ομπάμα

Νiκος — Fri, 29 Aug 2008 08:27:00 +0000

Η ενθρόνιση του Μπάρακ Ομπάμα ως υποψήφιου του Δημοκρατικού κόμματος στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές έδωσε ξανά αφορμή για διθυραμβικά σχόλια στον διεθνή Τύπο, αλλά και στην ελληνική μπλογκοσφαίρα. Σπάνια συναντά κανείς μια τέτοια ομοφωνία στις εκδηλώσεις θαυμασμού ή τουλάχιστον στις θετικές αποτιμήσεις για ένα πολιτικό πρόσωπο.

Πράγματι ο Ομπάμα, σε αντιδιαστολή με τους αντιπάλους του Μπους και Μακέιν, είναι συμπαθής σε ευρύ φάσμα Ευρωπαίων και ειδικά Ελλήνων παρατηρητών διαφορετικών πολιτικών αποχρώσεων. Νέος, ωραίος, με έφεση στις νέες τεχνολογίες και άψογη παρουσία στα ΜΜΕ, ο υποψήφιος των δημοκρατικών ενσαρκώνει απόλυτα την κοσμοπολίτικη έκδοση της εγχώριας φιλελεύθερης/προοδευτικής ελίτ.

Κατά συνέπεια οι περισσότερες αναλύσεις που αφορούν τον Ομπάμα και το κόμμα του δεν είναι πολιτικές, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, παρά εξαντλούνται σε πτυχές που αφορούν τον χαρακτήρα του, τη ζωή του, την οικογένεια του και τις σχέσεις του με αντιπάλους και άσπονδους φίλους.

Παραδοσιακά στις αμερικάνικες εκλογές η προσωπικότητα των υποψήφιων αποτελεί το κέντρο του ενδιαφέροντος αφού οι προγραμματικές διαφορές ανάμεσα στα δύο κόμματα είναι μικρές. Αυτή τη φορά όμως η προσωποποίηση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που οποιαδήποτε πολιτική αποτίμηση του φαινόμενου, τουλάχιστον στην Ελλάδα, καθίσταται δύσκολη.

Έτσι από τους περισσότερους θεωρούνται αυτονόητες οι παρακάτω διαπιστώσεις: ο Ομπάμα είναι με το μέρος των οικονομικά αδυνάτων στη μάχη κατά των τραπεζών και των κερδοσκόπων της Wall Street. O Ομπάμα είναι εναντίον του πολέμου στο Ιρακ και άρα αντιτίθεται στην επεκτατική πολιτική των ΗΠΑ. Ο Ομπάμα είναι τακτικός χρήστης του διαδικτύου, γνώστης των νέων τεχνολογιών και υπερασπιστής της ελεύθερης έκφρασης.

Βέβαια δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει ότι όλα αυτά τα κλισέ καμία σχέση δεν έχουν με τις πολιτικές θέσεις του Δημοκρατικού κόμματος, του Μπάρακ Ομπάμα και του συμπλέγματος συμφερόντων που τον στηρίζουν.

Στις αρχές του 2008 η Pam Martens, επί 21 χρόνια εργαζόμενη στη Wall Street, έκανε μια ενδελεχή έρευνα σχετικά με τους οικονομικούς υποστηρικτές της υποψηφιότητας του Ομπάμα για το χρίσμα των δημοκρατικών. Εκεί κατέδειξε ότι μεταξύ των μεγαλύτερων χρηματοδότών του αφροαμερικάνου υποψήφιου προέρχονται από το χρηματιστικό καρτέλ της Wall Street. Τα ονόματα τους ; Goldman Sachs, UBS AG, Lehman Brothers, JP Morgan Chase, Citigroup, Morgan Stanley and Credit Suisse…

Όλοι τους εμπλέκονται στο σκάνδαλο των subprime από το οποίο έβγαλαν δισεκατομμύρια δολάρια πριν από την κρίση. Το αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες εργαζόμενοι να βρεθούν υπερχρεωμένοι και να χάσουν τα σπίτια τους. Ο Ομπάμα δηλώνει παντού ότι δεν χρηματοδοτείται από επαγγελματίες λομπίστες. Κι όμως στη σχετική λίστα βρίσκονται πέντε δικηγορικά γραφεία που κάνουν ακριβώς αυτή τη δουλειά αντιπροσωπεύοντας τράπεζες και χρηματιστικές εταιρείες.

Η Martens αναφέρεται στη συνέχεια σε συγκεκριμένες περιπτώσεις στις οποίες ο Ομπάμα ψήφισε υπέρ νόμων που ευνοούσαν πασιφανέστατα τις μεγάλες εταιρείες εις βάρος των καταναλωτών, όπως στην περίπτωση του Class Action Fairness Act το 2005. Εκεί φαίνεται ότι οι σχέσεις του με το χρηματοοικονομικό καρτέλ είναι παλιές και οι εξυπηρετήσεις αμοιβαίες.

Ο ίδιος βέβαια δεν αφήνει αμφιβολία ότι οι “αριστερές” ιδέες, που πολλοί στην Ευρώπη πιστεύουν ότι πρεσβεύει, δεν είναι παρά νεοφιλελεύθερη ιδεολογία με προοδευτικό περίβλημα. Πρόσφατα ο Ομπάμα εξήγησε ότι οι φτωχοί δεν διεκδικούν κοινωνική ισότητα παρά θέλουν να πλουτίσουν και οι ίδιοι: “Don’t be fooled by all this talk about class warfare. We just want to make the economy fair so that everybody’s got a chance, not just some people.”

Δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει την ανταπόκριση του Vrypan, αλλά και αυτή των New York Times, από το συνέδριο των δημοκρατικών στο Ντένβερ για να καταλάβει ότι το κόμμα και ο υποψήφιος του σπονσοράρονται από τo επικοινωνιακό ολιγοπώλιο των ΗΠΑ: Google, Microsoft, Time Warner, Qwest, Comcast συναγωνίζονται για να χρυσοπληρώσουν τις θέσεις VIP (!!) του συνεδρίου.

Σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική, ο Ομπάμα υποστηρίζει την απεμπλοκή των ΗΠΑ από το Ιράκ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι κατά της επεκτατικής πολιτικής της υπερδύναμης. Ούτε βέβαια ότι εάν εκλεγεί αυτή θα αλλάξει ριζικά. Αντίθετα, η απεμπλοκή από το Ιράκ σύμφωνα με το σχέδιο του Γερουσιαστή θα επιτρέψει την ακόμη σκληρότερη επέμβαση στο Αφγανιστάν.

Εκεί που πριν από λίγες μέρες η αμερικανική αεροπορία βομβάρδισε ένα χωριό και σκότωσε 90 αθώους πολίτες μεταξύ των οποίων μικρά παιδιά…Σύμφωνα με τους συμβούλους του Ομπάμα, σε άγαστη συμφωνία με Ευρωπαίους αντιπρόσωπους της νεοδεξιάς όπως ο Σαρκοζύ, εκεί πλέον κρίνεται ο πόλεμος ενάντια στη “νέα βαρβαρότητα”.

Η ουσιαστική υποστήριξη του Ομπάμα στο αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο φαίνεται καθαρά και από τη θέση του σε ότι αφορά το νόμο FISA. Όπως είναι γνωστό ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής υπερψήφισε πρόσφατα μια νέα διάταξη η οποία διευρύνει τις δυνατότητες παρακολούθησης των ιδιωτικών επικοινωνιών μεταξύ Αμερικάνων ή μη πολιτών από την NSA.

Σκοπός της διάταξης είναι η διαφύλαξη των “εθνικών συμφερόντων” των ΗΠΑ στο πλαίσιο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Ταυτόχρονα βέβαια, το ψήφισμα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση και δη στο διαδίκτυο που υποτίθεται ότι ο δημοκρατικός υποψήφιος υπερασπίζεται.

Μη έχοντας προσωπικά εναποθέσει καμιά ελπίδα στο πρόσωπο του Ομπάμα δεν πρόκειται να απογοητευθώ από την πολιτική του εάν εκλεγεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος υποψήφιος είναι χειρότερος από άλλους. Σημαίνει απλά ότι είναι προϊόν ενός συγκεκριμένου πολιτικο-ιδεολογικού συστήματος. Ως τέτοιο σαφώς και είναι δύσκολο έως αδύνατο να αμφισβητήσει πόσο μάλλον να αλλάξει αυτό το σύστημα όπως διατείνεται…