Το παρακάτω ποστ δημοσιεύθηκε πριν από σχεδόν τρία χρόνια. Το αναδημοσιεύω εδώ επικαιροποιημένο γιατί δυστυχώς τα γεγονότα επιβεβαίωσαν τη βασική του υπόθεση, ότι δηλαδή το διαδίκτυο αποτελεί πλέον ένα από τα βασικά πεδία στη μάχη που διεξάγεται μεταξύ των δυνάμεων της συντήρησης και της καθεστηκυίας τάξης από τη μία και της κοινωνίας των πολιτών από την άλλη.

Το διαδίκτυο δεν είναι απλά ένα νέο ΜΜΕ. Είναι ένα μετα-μέσο με την έννοια ότι αποτελεί την βάση και την υποδομή πάνω στην οποία αναπτύσσεται το σύνολο των ανθρώπινων δραστηριοτήτων μαζικής αλλά και διαπροσωπικής επικοινωνίας. Ταυτόχρονα αποτελεί πλέον το πεδίο μιας διαμάχης που το καθιστά ολοένα και περισσότερο υψηλής σημασίας πολιτικό διακύβευμα.

Οι υποθέσεις είναι πολλές και δείχνουν ξεκάθαρα την γραμμή του μετώπου:

- το κλείσιμο του Megaupload κατ’εντολή του FBI, έστω κι αν ο συγκεκριμενος ιστότοπος ήταν προβληματικός από πολλές απόψεις.

- η προώθηση νομοθετικών ρυθμίσεων σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο με στόχο  την καθιέρωση συστηματικών κυρώσεων για όσους διαμοιράζουν περιεχόμενο (Hadopi, ACTA, PIPA, SOPA, Digital Economy Bill,),

- το φιλτράρισμα του διαδικτύου όπως στην περίπτωση του ιστότοπου Copwatch στη Γαλλία αλλά και στην Ισπανία.

- η όλο και συχνότερη εντελώς αυθαίρετη πρακτική του domain name seizure, από τις αμερικανικές Αρχές

- η επιμήκυνση της διάρκειας του copyright στη μουσική σε ΗΠΑ και Ευρώπη.

- οι προσπάθειες ελέγχου και λογοκρισίας της μπλογκοσφαίρας.

- οι συστηματικές επιθέσεις κατά της ανωνυμίας στο διαδίκτυο.

- η αυξανόμενη οικιοποίηση των προσωπικών μας δεδομένων από πολυεθνικές όπως η Google.

- η δημιουργία μηχανισμών συστηματικής και αυτοματοποιημένης λογοκρισίας από δημοφιλή κοινωνικά δίκτυα όπως το Twitter.

Στη μάχη αυτή, το χάσμα που χωρίζει τους αντιπάλους είναι χάσμα γενεών αλλά και ταξικό ταυτόχρονα. Και βέβαια αυτό δεν είναι αντιφατικό από τη στιγμή που οι νέες γενιές στις δυτικές κοινωνίες προλεταριοποιούνται με γοργούς ρυθμούς.

Αν παρατηρήσει κανείς ποιοι είναι οι υποστηρικτές του ελέγχου και της λογοκρισίας στο διαδίκτυο, ποιοι είναι αυτοί που υπερασπίζονται την απόλυτη και χωρίς εξαιρέσεις εφαρμογή του copyright σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης έκφρασης, ποιοι επιβάλλουν την εμπορευματοποίηση της γνώσης, βρίσκει πάντα το ίδιο προφίλ.

Πετυχημένοι πενηντάρηδες, που απολαμβάνουν αδρά τους καρπούς του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Σοδιαλδημοκράτες της αγοράς και νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι που στην πράξη στηρίζουν τα ολιγοπώλια. Ακροδεξιοί ηθικολόγοι πολιτικάντηδες. Πλουσιοπάροχα αμειβόμενες βεντέτες τις μαζικής κουλτούρας.

Όλοι αυτοί ξέρουν καλά ποιο είναι το συμφέρον τους και πως να το υπερασπιστούν. Γνωρίζουν πως λειτουργούν τα γρανάζια του συστήματος αφού τα έχουν χτίσει οι ίδιοι.

Δίπλα τους, δυστυχώς, βρίσκονται και ειλικρινείς αλλά κονόφθαλμοι δημιουργοί που λανθασμένα ταυτίζουν τα συμφέροντα τους με αυτά της βιομηχανίας του θεάματος.

Από την άλλη, η αντίθεση είναι μαζική αλλά ανοργάνωτη: έφηβοι και εικοσάρηδες “γηγενείς” των νέων τεχνολογιών, ερασιτέχνες δημιουργοί, περιθωριακοί καλλιτέχνες, χάκερς και πειρατές, χρήστες ελεύθερου λογισμικού και συνειδητοποιημένοι geeks.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Anonymous με την χαοτική, επιπόλαια, αντιφατική αλλά και τόσο χρήσιμη αντίσταση τους.

Όλοι αυτοί, χωρίς ντροπή, ανταλλάσουν περιεχόμενο υπό copyright, σχολιάζουν και ασκούν κριτική στους πάντες χωρίς την παραμικρή αυτοσυγκράτηση στα fora, στηλιτεύουν και βρίζουν τους ταγούς των “πολιτικών και πολιτειακών αρχών” στα blogs, δεν βλέπουν τηλεόραση, ενημερώνονται ή/και παραπληροφορούνται μόνο από το διαδίκτυο, λαϊκίζουν, δεν πιστεύουν τους δημοσιογράφους, αδιαφορούν για την άποψη των καθώς πρέπει διανοούμενων, κράζουν και τρολάρουν τους επώνυμους στα κοινωνικά δίκτυα, καλλιεργούν θεωρίες συνωμοσίας, …

Αυτή η κρίσιμη μάζα των Αγανακτισμένων του διαδικτύου αντιδρά ενστικτωδώς και σπασμωδικά στις προκλήσεις των καιρών. Δεν έχει συνείδηση ότι το διακύβευμα είναι πρωτίστως πολιτικό.

Μέρος της θεοποιεί τους συλληφθέντες του Megaupload με τις μερσεντές ενώ ταυτόχρονα απελπίζεται γιατί δεν κατάφερε να εγκαταστήσει το τελευταίο γκάντζετ στο iphone ή γιατί δεν έχει αρκετούς “φίλους” στο Facebook.

Το οξύμωρο είναι πασιφανές.

Στο πλαίσιο μια κοινωνικοοικονομικής διάρθρωσης όπου κυριαρχεί η εκμετάλλευση και η άνιση κατανομή των πόρων, η γνώση δεν μπορεί παρά να αποτελεί εμπόρευμα και η πνευματική ιδιοκτησία το πετρέλαιο του 21ου αιώνα.

Η ανατροπή του status quo στο διαδίκτυο και αλλού απαιτεί νέα συσχέτιση κοινωνικών δυνάμεων. Απαιτεί οργάνωση και πολιτική συνείδηση, όχι καταναλωτική. Απαιτεί πολίτες και όχι πελάτες.

Όμως πλέον οι προσπάθειες λογοκρισίας που στοχεύουν το Wikileaks αναδεικνύουν την υπόθεση του σε κρίσιμο πολιτικό διακύβευμα για την μελλοντική εξέλιξη της διαδικτυακής δημόσιας σφαίρας.

Πράγματι το διακύβευμα αυτή τη στιγμή ξεπερνάει κατά πολύ την περίπτωση του Julian Assange,  του Wikileaks, ακόμη και των σκανδάλων που περιέχονται στα έγγραφα της διαρροής. Το βαθιά πολιτικό ζήτημα που διακυβεύεται τώρα είναι κατά πόσο οι δυτικές αστικές δημοκρατίες θα προχωρήσουν σε έλεγχο του διαδικτύου στα πρότυπα της Κίνας και του Ιράν;

Κατά πόσο η εκτελεστική εξουσία θα πετύχει ωμή λογοκρισία χωρίς οποιαδήποτε νομιμοποίηση από τη Δικαιοσύνη ; Κατά πόσο οι χρήστες του διαδικτύου και η αρχιτεκτονική του θα αντισταθούν στη μεγαλύτερη συντονισμένη επιχείρηση απαγόρευσης μιας πηγής πληροφορίας στην ιστορία του νέου μέσου;

Το χρονικό της λογοκρισίας

Μετά το αρχικό μούδιασμα από τις αποκαλύψεις του Wikileaks, οι οργανωμένες αντιδράσεις των κέντρων εξουσίας που θίγονται από αυτές κορυφώνονται. Έτσι, λίγες ώρες μετά από την δημοσιοποίηση των διπλωματικών εγγράφων την Κυριακή  28 Νοεμβρίου, εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψης εις βάρος του Julian Assange από τις Σουηδικές αρχές με την κατηγορία του βιασμού. Ταυτόχρονα το σάιτ έγινε στόχος επαναλαμβανόμενων επιθέσεων DοS.

Ακολούθως, όλοι οι Αμερικάνοι πάροχοι του Wikileaks έπαυσαν τις υπηρεσίες τους μετά από αίτημα του Joe Lieberman, Γερουσιαστή και πρόεδρου της Επιτροπής για θέματα εσωτερικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Amazon, Paypal, EveryDNS σταμάτησαν έτσι να υποστηρίζουν το σάιτ μετά από πιέσεις της Αμερικάνικης κυβέρνησης (Λεπτομέρειες εδώ από τον Vrypan).

Γενικότερο πλαίσιο

Αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που στην Γερουσία συζητείται το νομοσχέδιο Combatting Online Infringement and Counterfeits Act (COICA) το οποίο δίνει στον Γενικό εισαγγελέα το δικαίωμα να αποκλείει την πρόσβαση σε ιστότοπους που υποτίθεται ότι παραβίασαν πνευματική ιδιοκτησία. Αυτό ακόμη κι αν οι συγκεκριμένοι ιστότοποι δεν διαθέτουν ιδιόκτητο περιεχόμενο αλλά μόνο συνδέσμους προς αυτό.

Ο ίδιος ο Lieberman έχει πάρει νομοθετική πρωτοβουλία με όνομα SHIELD Act (Securing Human Intelligence and Enforcing Lawful Dissemination) για την αυστηροποίηση της απαγόρευσης δημοσιοποίησης κρατικών εγγράφων. Φαίνεται λοιπόν ότι η υπόθεση του Wikileaks εντάσσεται σε ένα γενικότερο πλαίσιο αμφισβήτησης της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.

Η απόφαση της Amazon να διακόψει το hosting του Wikileaks ξεσήκωσε πολλούς από τους πελάτες της εταιρείας. Ένας από αυτούς είναι κι ο ογδοντάχρονος Daniel Ellsberg, οποίος το 1971 είχε δώσει στις εφημερίδες τα Pentagon Papers, εσωτερικά έγγραφα του Αμερικανικού στρατού που αποκάλυψαν τα εγκλήματα του Βιετνάμ. Σε επιστολή του ο Ellsberg καλεί σε μποϊκότ της Amazon. Παρόμοιες πρωτοβουλίες πολλαπλασιάζονται στις ΗΠΑ.

Mirrors all over

Όμως έξι ώρες μετά την εξαφάνιση του Wikileaks από τους σέρβερς της Amazon, ο ιστότοπος είχε ανέβει και πάλι στο διαδίκτυο. Αυτή τη φορά το hosting κάνουν οι Σουηδοί της εταιρείας Bahnhof και οι Γάλλοι της OVH (είναι η ίδια εταιρεία που υποστηρίζει και το smyrnaios.net). Αμέσως, ο Ερίκ Μπεσόν, υπουργός του Σαρκοζύ στον οποίο έχω αναφερθεί εδώ, έδωσε εντολή στην OVH να κατεβάσει το Wikileaks. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας αρνήθηκαν να το κάνουν και  κατέφυγαν στη δικαιοσύνη ώστε αυτή να αποφασίσει επίσημα για το αν συντρέχουν λόγοι απαγόρευσης του.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι λυσσαλέες προσπάθειες της Ουάσινγκτον και των συμμάχων της να αποκλείσουν την πρόσβαση στο Wikileaks δεν έχει ευδοκιμήσει ακόμα, μία ολόκληρη εβδομάδα μετά τη διαρροή των επίμαχων εγγράφων. Κατά κάποιο τρόπο πρόκειται για θαύμα. Τόση είναι η οργή των θιασωτών της λογοκρισίας που οι πιο ακραίοι από αυτούς καλούν ανοιχτά την Αμερικάνικη κυβέρνηση να δολοφονήσει τον Assange.

Όμως ήδη έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες mirror servers που αναδιανέμουν το περιεχόμενο του Wikileaks. Το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού, τα Ευρωπαϊκό πειρατικό κόμμα αλλά και εκατοντάδες απλοί χρήστες υποστηρίζουν τον ιστότοπο από εναλλακτικούς servers.

Πρόκειται περί κλασικής περίπτωσης εφαρμογής του Streisand effect: κάθε προσπάθεια εξάλειψης μιας πληροφορίας από το διαδίκτυο έχει ως άμεσο αποτέλεσμα της ακόμη μεγαλύτερη διασπορά της. Για να εξαφανιστούν τα διπλωματικά έγγραφα και το Wikileaks χρειάζεται μια συντονισμένη προσπάθεια ελέγχου της πληροφορίας, στα κινεζικά και ιρανικά πρότυπα, διευρυμένη σε όλο το διαδίκτυο. Κάτι που φαίνεται αδύνατο αλλά μένει να επιβεβαιωθεί.

Η δημοσιογραφία του συστήματος

Ταυτόχρονα η πολεμική μεγαλώνει σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Οι δημοσιογράφοι του συστήματος κατηγορούν το Wikileaks ότι παραβιάζει τις καθώς πρέπει πρακτικές και επιζητεί την επικράτηση μιας απολυταρχικής γενικευμένης διαφάνειας.  Λένε επίσης ότι οι πληροφορίες που βρέθηκαν τελικά στα έγγραφα δεν ήταν κάτι νέο.

Η απάντηση των μπλόγκερς όπως ο Glenn Greenwald είναι ότι η ύπαρξη του ιστότοπου οφείλεται εν πολλοίς στην ανεπάρκεια των κυρίαρχων ΜΜΕ να αναδείξουν τα πραγματικά πολιτικά διακυβεύματα της εποχής μας. Ο Greenwald απαριθμεί πολλές υποθέσεις που αποκαλύπτονται από το Wikileaks και που αναφέρθηκαν από ελάχιστα έως καθόλου στα Αμερικάνικα ΜΜΕ. Αντιγράφω:

“(1) the U.S. military formally adopted a policy of turning a blind eye to systematic, pervasive torture and other abuses by Iraqi forces;

(2) the State Department threatened Germany not to criminally investigate the CIA’s kidnapping of one of its citizens who turned out to be completely innocent;

(3) the State Department under Bush and Obama applied continuous pressure on the Spanish Government to suppress investigations of the CIA’s torture of its citizens and the 2003 killing of a Spanish photojournalist when the U.S. military fired on the Palestine Hotel in Baghdad (see The Philadelphia Inquirer’s Will Bunch today about this: “The day Barack Obama Lied to me”);

(4) the British Government privately promised to shield Bush officials from embarrassment as part of its Iraq War “investigation”;

(5) there were at least 15,000 people killed in Iraq that were previously uncounted;

(6) “American leaders lied, knowingly, to the American public, to American troops, and to the world” about the Iraq war as it was prosecuted, a conclusion the Post’s own former Baghdad Bureau Chief wrote was proven by the WikiLeaks documents;

(7) the U.S.’s own Ambassador concluded that the July, 2009 removal of the Honduran President was illegal — a coup — but the State Department did not want to conclude that and thus ignored it until it was too late to matter;

(8) U.S. and British officials colluded to allow the U.S. to keep cluster bombs on British soil even though Britain had signed the treaty banning such weapons, and,

(9) Hillary Clinton’s State Department ordered diplomats to collect passwords, emails, and biometric data on U.N. and other foreign officials, almost certainly in violation of the Vienna Treaty of 1961″

Το ίδιο ακριβώς αναφέρει κι ο Jay Rosen για τον οποίο η ανάδυση του Wikileaks ως ενδιάμεσου μεταξύ του ευρέως κοινού και των πηγών πληροφόρησης οφείλεται στην εξασθένιση της ερευνητικής και ελεγκτικής της εξουσίας δημοσιογραφίας (watchdog journalism) κατά την περίοδο Μπους.

Ο Dave Winer λέει ότι το σοκ για τα Αμερικανικά κυρίαρχα ΜΜΕ είναι ακόμη μεγαλύτερο λόγω της συνήθειας που απέκτησαν να αναμασούν άκριτα την « κυβερνητική επικοινωνιακή πολιτική ». O Mathew Ingram υποστηρίζει ότι τα κυρίαρχα ΜΜΕ πρέπει πλέον να μάθουν να ζουν με ενδιάμεσους όπως το Wikileaks καιλέει το αυτονότητο, όπως κι ο Dan Gillmore : ότι άσχετα με τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου ιστότοπου, κάθε επίθεση εναντίον του αυτή τη στιγμή είναι επίθεση κατά της ελευθερίας της έκφρασης.

Διαβάστε επίσης:

Wikileaks and the Global Geography of Cyberwarfare

WikiLeaks et la censure politique d’Internet: nous voila prévenus !

Wikileaks: Power shifts from secrecy to transparency

Amazon and WikiLeaks – Online Speech is Only as Strong as the Weakest Intermediary

Η αρχή έγινε με τον Daniel Schneidermann και την εκπομπή τηλεοπτικής κριτικής Arret sur images η οποία και κόπηκε από το πέμπτο κρατικό κανάλι. Από το 1995 η εκπομπή που μεταδιδόταν κάθε Κυριακή μεσημέρι προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει τα περιεχόμενα της γαλλικής τηλεόρασης με κριτική διάθεση. Πολιτικό μάρκετινγκ, διαφήμιση, δελτία ειδήσεων, σειρές, όλα περνούσαν από την κριτική ανάλυση του δημοσιογράφου και των καλεσμένων του οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τα αρχεία των εκπομπών για να αναδείξουν τις ανακολουθίες και στους κομπασμούς του τηλεοπτικού λόγου.

Παρόλη την κριτική που μπορεί να ασκηθεί στον Schneidermann σχετικά με τις θέσεις του, η εκπομπή του δεν έπαψε να είναι μια όαση σκέψης και ανάλυσης πάνω στο γαλλικό τηλεοπτικό γίγνεσθαι. Αυτός είναι και ο λόγος που είχε κατορθώσει να δημιουργήσει μια κοινότητα πιστών σκεπτόμενων τηλεθεατών οι οποίοι και συμμετείχαν ενεργά στα τεκταινόμενα μέσω της ιστοσελίδας και του φόρουμ του Arret sur images. Δεν είναι τυχαίο ότι η εκπομπή είχε φιλοξενήσει δύο από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης γαλλικής διανόησης τους Pierre Bourdieu και Régis Debray οι οποίοι απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι τις τηλεοπτικές εμφανίσεις.

Ακόμα και ο Σιράκ, παρόλο το γεγονός ότι ήταν συχνά αντικείμενο κριτικής, δεν είχε τολμήσει να παρέμβει ώστε να σταματήσει η εκπομπή από το φόβο των αντιδράσεων αλλά και λόγω πολιτικής ιδιοσυγκρασίας. Ο Σαρκοζύ όμως δεν έχει τέτοιους ενδοιασμούς. Και το χειρότερο είναι ότι δεν χρειάστηκε καν να κάνει ευθεία παρέμβαση στους υπεύθυνους του καναλιού. Οι ίδιοι πήραν την πρωτοβουλία σε μια προσπάθεια να φανούν βασιλικότεροι του βασιλέως και να γίνουν αρεστοί στο « περιβάλλον » του αρχηγού.

Αυτό γιατί ο Schneidermann την τελευταία περίοδο δεν δίσταζε να καταδεικνύει τους λαϊκισμούς και τα ρητορικά τεχνάσματα του Σαρκοζύ από την εκπομπή του αλλά και από το μπλογκ του στο οποίο εκφραζόταν ελεύθερα. Τώρα ο δημοσιογράφος σκέφτεται να μετακομίσει στη γαλλόφωνη τηλεόραση της Ελβετίας ούτως ώστε να μπορεί να κάνει τη δουλειά του χωρίς έξωθεν πιέσεις.

Το δεύτερο θύμα ήταν η εκπομπή La Bande à Bonnaud του γαλλικού κρατικού ραδιοφώνου France Inter. Η διεύθυνση του σταθμού αποφάσισε να σταματήσει τη μετάδοση της μεσημεριανής καθημερινής εκπομπής, δήθεν λόγω ανεπάρκειας της ακροαματικότητας στην πραγματικότητα για καθαρά πολιτικούς λόγους.

Ταυτόχρονα ο πάμπλουτος επιχειρηματίας και φίλος του Σαρκοζύ Bernard Arnault, ήδη ιδιοκτήτης της La Tribune, ανακοίνωνε την πρόθεση του να αγοράσει την μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της χώρας Les Echos. Στις διαμαρτυρίες των δημοσιογράφων για την απώλεια της ανεξαρτησίας τους σε τέτοια περίπτωση ο Arnault απάντησε ότι θα φροντίσει να πουλήσει την La Tribune ώστε να διατηρηθεί η πολυφωνία στον οικονομικό Τύπο. Σε ποιον ; Στον έτερο κολλητό του Σαρκοζύ τον μεγαλοεπιχειρηματία Vincent Bolloré !

Το ενθαρρυντικό στοιχείο είναι ότι οι αντιδράσεις στην εμφανή προσπάθεια της νέας δεξιάς να ελέγξει και τα τελευταία προπύργια ανεξαρτησίας στα γαλλικά ΜΜΕ είναι πολλές. Το ψήφισμα υποστήριξης του Schneidermann που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο έλαβε σε λίγες μέρες πάνω από 100 000 υπογραφές.

Οι δημοσιογράφοι του σταθμού France Inter απεργούν για να υπερασπίσουν τους λογοκριμένους συναδέλφους τους. Ακόμη και οι δημοσιογράφοι της Les Echos, παραδοσιακά συντηρητικοί και συντασσόμενοι με τα επιχειρηματικά συμφέροντα, είναι στην τρίτη μέρα απεργίας διαμαρτυρόμενοι για την διαφαινόμενη εξαγορά της εφημερίδας. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Το αρνητικό είναι ότι πλέον οι γάλλοι δημοσιογράφοι κατάλαβαν το μήνυμα της εξουσίας: ή την υποστηρίζουν ή βρίσκονται γρήγορα στο ταμείο ανεργίας. Το αποτέλεσμα είναι κάτι χειρότερο από την ωμή κρατική λογοκρισία. Η αυτολογοκρισία…

Μετά την πρόσφατη απόλυση της δημοσιογράφου Αριστέας Μπουγάτσου, ήρθε η σειρά του Γιώργου Δελαστίκ να πληρώσει την ελευθερία της σκέψης και της δημοσιογραφικής έκφρασης του. Με αφορμή ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΠΡΙΝ και το οποίο αναφέρεται στον αμερικανικό έλεγχο επί ελληνικών μέσων ενημέρωσης, ο δημοσιογράφος και διευθυντής του περιοδικού ωθήθηκε μεθοδικά προς την έξοδο από την Καθημερινή.

Οι καταγγελτικές επιστολές των δύο δημοσιογράφων που μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ είναι κατατοπιστικές σε ότι αφορά την κατάσταση που επικρατεί στα ελληνικά ΜΜΕ. Έξωθεν πιέσεις, πληρωμένες καταχωρήσεις, εξυπηρέτηση πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων και αναίρεση των βασικών αρχών της δημοσιογραφικής δεοντολογίας δίνουν και παίρνουν.

Από αυτή την άποψη δεν θα συμφωνήσω με τον Δελάστικ όταν γράφει στην επιστολή του ότι « αν αφεθεί να περάσει ένα κλίμα πολιτικής τρομοκράτησης των δημοσιογράφων, η χειραγώγηση της ενημέρωσης θα προσλάβει εφιαλτικές διαστάσεις ». Αυτό σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι στις περισσότερες, έχει ήδη γίνει…

Εδώ θα βρείτε το σχετικό thread του Indymedia, με την ανακοίνωση αλληλεγγύης της Πρωτοβουλίας Γένοβα δημοσιογράφων και εργαζομένων στα ΜΜΕ.

Εδώ ένα παλιότερο άρθρο του φίλου ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ σχετικά με την απόλυση της Μπουγάτσου από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ ιδιοκτησίας, όπως και η Καθημερινή, Αλαφούζου.

Εδώ κι εδώ σχετικά άρθρα από το Χέρι και τον Δημήτρη Στεφώση.

Υστερόγραφο: τα φαινόμενα εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων από τον Τύπο δεν είναι βέβαια ελληνική πατέντα. Την Τετάρτη 11 Απριλίου ο Franz-Olivier Giesbert, Γάλλος μεγαλοδημοσιογράφος, διευθυντής του εβδομαδιαίου περιοδικού Le Point και παρουσιαστης πολιτικής εκπομπής στην κρατική τηλεόραση ανακρίθηκε από την αστυνομία σχετικά με ένα πληρωμένο άρθρο που εκδόθηκε από το περιοδικό. Το άρθρο, που παρουσιάστηκε ως δημοσιογραφικό, υπεράσπιζε τον Λιβανέζο επιχειρηματία και καταζητούμενο Iskandar Safa και “αγοράστηκε” από τον ίδιο έναντι 150 000 ευρώ. Το σχετικό άρθρο της Le Monde.