Όμως συγχρόνως αυξάνεται η συγκριτική (και κριτική τελικά) ικανότητα του μέσου χρήστη με αποτέλεσμα όσο οργανώνεται η αντίδραση τόσο να ισχυροποιείται η αντίσταση σε κίτρινα προιόντα.

Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή η αύξηση της κριτικής ικανότητας του διαδικτυακού χρήστη είναι δεδομένη, όπως δεν είναι και αυτή του τηλεθεατή, του αναγνώστη κλπ. Αντίθετα υπάρχουν πολλοί παράγοντες (πολιτικό σύστημα, οικονομική εξουσία, διαδικτυακή βιομηχανία) που έχουν συμφέρον να υποσκάψουν την κριτική χρήση του διαδικτύου.
Η διανοητική χειραφέτηση του πολίτη/χρήστη είναι πολιτικό ζητούμενο που χρειάζεται τεράστια προσπάθεια και δεν προσφέρεται στο πιάτο από κανένα μέσο. Τέλος σε παραπέμπω σε προηγούμενο σχόλιο μου σχετικά με την ανωνυμία:

Εάν είχες παρακολουθήσει τα γραφόμενα σε αυτό το ιστολόγιο, θα ήξερες ότι προσωπικά ποτέ δεν έχω υποστηρίξει μέτρα καταστολής στο βωμό αυτών που αναφέρεις. Αντίθετα μάλιστα. Ούτε έχω προτείνει την, ούτως ή άλλως ουτοπική, άρση της ανωνυμία και ψευδωνυμίας στο διαδίκτυο (μάλιστα τα δύο αυτά δεν συγχέονται). Πιστεύω ότι η πρακτική αυτή συνεισφέρει στην ελευθερία της διαδικτυακής έκφρασης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν στο διαδίκτυο φαινόμενα λαϊκισμού, μισαλλοδοξίας και συκοφάντησης από ανθρώπους που εκμεταλλεύονται την ανωνυμία και τα οποία πρέπει να στηλιτεύονται.

Η πρόσβαση στο διαδίκτυο και η ‘ελεύθερη’ έκφραση περιέχει και την αντίδραση ως φυσικό κόστος μίας σαφώς ωφέλιμης ανακάλυψης.

Οι οργανωμένες επιθέσεις σε πρόσωπα γίνονται απο όλα τα μέσα, δεν είναι κάτι καινούργιο. (στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν πληρωμένοι ντελάληδες που ‘χτύπαγαν’ τον αντίπαλο του εργοδότη τους).

Όμως συγχρόνως αυξάνεται η συγκριτική (και κριτική τελικά) ικανότητα του μέσου χρήστη με αποτέλεσμα όσο οργανώνεται η αντίδραση τόσο να ισχυροποιείται η αντίσταση σε κίτρινα προιόντα.

Ήδη απο την εποχή της έκδοσης του βιβλίου Being Digital μέχρι και την πρόσφατη του Connected βλέπουμε την διείσδυση των πολλών μέσα στο διαδίκτυο όχι σαν εκφραστικό μέσο αλλά σαν παραγωγικό εργαλείο.

Συνεπώς θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί αν κάπου υποννοούμε την κατάργηση της ανωνυμίας ( ακόμη κι όταν χτυπάει πισώπλατα κόσμο όπως στην περίπτωση της κας Αλ Σαλέχ που έχω παρακολουθήσει) που αποτελεί και μοναδικό καταφύγιο για φωνές που άλλως θα φακελλώνονταν και κοινωνικά αλλά ίσως και ποινικά.

Ένας αρνητικός στρατός μπορεί να ηττηθεί μόνο με την αύξηση ενός θετικού στρατού.

Συγγνώμη που ειμαι μακροσκελής αλλά δεν συνηθίζω να γράφω στο ιντερνετ και τώρα “ξεδίνω”. Ας μου επιτραπεί κάτι τελευταίο.
Υπάρχουν διάφορα εγχειρήματα εντός και εκτός Αθηνών τα οποια δίχως να είναι ή να θέλουν να γίνουν ΜΜΕ, κάνουν αυτό που προσπαθούν τα ΜΜΕ: να ορίσουν το επίκαιρο, το σημαντικό, το κοινωνικό, να κρίνουν κλπ. Με πενιχρά μέσα και πολλές ελλείψεις επιδιώκουν να παρουσιάσουν την κοινωνική πραγματικότητα έτσι όπως υποκειμενικά την προσλαμβάνουν αυτοί που τα γράφουν. Είναι η συνέχεια μιας όχι πολύ παλιάς πολιτικής παράδοσης. Και σίγουρα απέχουν ακόμα πολύ από αυτό που μπορούν να καταφέρουν. Αλλά είναι στη σωστή κατεύθυνση, επιτέλους.
Ευχαριστώ για το χώρο.

« η συναίνεση στα βασικά ζητήματα νετικέτας και ανοχής της διαφορετικότητας, που επέτρεπε αν μη τι άλλο μια μορφή διαλόγου, ήταν υπαρκτή, έστω κι αν το τίμημα ήταν η περιχαράκωση του διαδικτυακού χώρου από τις σκληρές αντιφάσεις που διατρέχουν την ελληνική κοινωνία.»

Με άλλα λόγια το τίμημα για τη συναίνεση ήταν ο τεχνητός διαχωρισμός της διαδικτυακής ελίτ από το υπόλοιπο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Σε οποιοδήποτε χώρο έκφρασης που αποτελεί κομμάτι του συνόλου της κοινωνίας, είτε θα έχεις συναίνεση και ομοιογένεια είτε αντιπροσωπευτικότητα. Και τα δύο δεν γίνεται από τη στιγμή που η ίδια η κοινωνία διατρέχεται από ένταση και ανισότητα (πολιτική, ταξική, πολιτιστική, οικονομική κτλ).
Να σαι καλά.

Το ζήτημα δεν είναι να επηρεάσουμε τα ΜΜΕ, ούτε να τα κάνουμε κοκκινόμαυρα, ούτε κάτι άντίστοιχο. Θα μου επιτρέψεις επίσης να πω ότι η κοινωνική ιδιοποίηση του διαδικτύου (δηλ η ιδιοποίησή του με χειραφετικό ας πούμε περιεχόμενο), θα συντελούνταν μέσα από άλλες διαδικασίες και όχι από ατομικότητες (όπως συμβαίνει τώρα) που “μαγικά” και εκτός κοινωνικών σχέσεων αλλάζουν. Οι οποίες διαδικασίες βεβαίως θα έκαναν κριτική και στο μέσο, και σε ότι αφορά την χρήση του ή την τροπή που αυτή έχει πάρει τελευταία.

Οι πράξεις μας συχνά κινούνται εντός μιας
“καπιταλιστικής” ή συστημικής λογικής, παρά την πρόθεσή μας. Και αυτό γιατί μας λείπει η συστηματική και ανταγωνιστική σκέψη και πρακτική,σήμερα δε σε μεγάλο βαθμό. Δεν σε κατηγορώ για πρόθεση. Επισημαίνω ότι πρέπει να προσέχουμε την προέκταση και τις συνέπεις όσων λέμε, γιατί μπορεί άθελά τους να υπηρετούν το αντίθετο απ το επιδιωκόμενο.
Εν προκειμένω, εισάγεις τον όρο ασυδοσία και επιπλέον στην αρχή λες ότι η είσοδος “μη μορφωμένων” κοινωνικών κομματιών στο διαδίκτυο, επέτεινε φαινόμενα λαϊκισμού ή υποβάθμισής του.
Αυτό είναι προβληματικότατο και εισάγει διαχωρισμούς. Προφανώς ένας λούμπεν ή ένας πιτσιρικάς θα γράφει “βλακείες” αλλά αυτό δεν μας επιτρέπει να μιλάμε για ασυδοσία αλλά για μια κοινωνική πραγματικότητα. Η σκέψη σου έχει στο βάθος “κάποιος πρέπει να βάλει τάξη, γιατί ξέφυγε το πράγμα” και αυτό εμένα μου μυρίζει κράτος.
Η ανωνυμία συμφωνούμε είναι ζήτημα, ειδικά για όσους πράττουν πολιτικά.
Απ την άλλη όμως θα έλεγα ότι το μείζον ζήτημα είναι η οργάνωση των από κάτω, η επανεφεύρεση τρόπων επίθεσης και άμυνας και η εμβάθυνση των ταξικών τους σχέσεων. Υπ αυτή την έννοια, το διαδίκτυο είναι ένα μέσο, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.

“Φοβάμαι ότι συν τω χρόνω ο ελληνικός διαδικτυακός χώρος [...] θα παραδοθεί στους επαγγελματίες της προπαγάνδας, του γκεμπελισμού και τις κιτρινισμού εν γένει”

Μα αν είναι κάποιος που εδώ πρέπει να χρησιμοποιήσει παρακείμενο (έχει παραδοθεί), είσαι εσύ! Υπό αυτή την έννοια, σε τιμά πραγματικά η νηφαλιότητα και η αισιοδοξία που αποπνέει η στάση σου. Το μόνο που αρμόζει είναι αυτό με το οποίο σωστά κλείνει ο Νίκος και αντιγράφω, καλό κουράγιο.